ประสบการณ์ เกี่ยวกับเวลาของผม

เส้นทางแห่งชีวิตสามเณร

        แต่ก่อนนั้นไม่เคยรู้จักคำว่า "สามเณร" เลยเพราะ ผมเกิดมาในครอบครัวคริสต์ตัง 

ที่อยู่ระแวกวัดอาสนฯวิหาร ตอนเด็กๆก็ดื่อซน เหมือนกับเด็กทั่วๆไป แต่เมื่อโตมาหน่อยก็มีโอกาสได้ไปเป็นเด็กช่วยมิสซา(ช่วยพิธีกรรมทางศาสนา) แล้วก็ติดวัดมาตลอดจนกระทั่ววันหนึ่ง เพื่อนซึ่งเป็นเด็กช่วยมิสซาด้วยกันก็ได้ชวนไปค่ายกระแสเรียก ตอนแรก งงมากค่ายกระแสเรียกคืออะไร ไปแล้วได้อะไรแต่เมื่อเพื่อนชวนก็ตามไป จนได้รู้จักบ้านเณรเล็กพระหฤทัย ศรีราชา ตอนนั้นไปรู้อย่างเดียวว่าสนุกมากค่ายสนุกได้เที่ยวด้วย ก่อนจบค่ายคุณพ่อบาทหลวงก็ได้ถามเด็กในค่ายว่ามีใครอยากมาเป็นเณรไหม? ตอนนั้นผมไม่คิดอยากจะมาเป็นเณรเลย ก็เลยไม่ได้ตอบรับคุณพ่อไป

        

   

  ต่อมาผมก็กลับมาที่บ้านของผมใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กบ้านๆทั่วไป เพื่อนกลุ่มเดิมก็มาชวนผมอีกบอกไปเป็นเณรไหม? ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แค่ถามกลับไปว่า แล้ว พวกมรึงจะไปหมดเลยป่าวว่ะ?(ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพนะครับ แต่เท่าที่จำได้ตอนนั้นถามไปแบบนั้น) สุดท้ายผมก็ตามพวกมันมาเป็นเณร ตอนมาวันแรกผม และเพื่อนอีก4คน รวมกันเป็น 5คน มาจากวัดอาสนฯจันทบุรีก็เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในชั้นม.1 เลย ในชั้นผมมีเณรจากทั่วภาคตะวันออกมาทั้งหมด 16 คน ผม 5คน ก็เท่ากับ 1/3 ของทั้งหมดแล้ว ชีวิตเณรตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ทำตามตารางเวลาไปวันๆ แล้วเมื่อจบปี แรกเพื่อนวัดเดียวกันของผมก็ลาออกไป คนหนึ่ง พอจบม.3 เพื่อนก็ออกไปอีก 2 คน หนักกว่านั้น ตอนจบม.6 ก็เหลือผมคนเดียว

        ผมนั้นก็ไม่ใช่คนดีอะไร ตอนช่วงม.6ผมก็เคยคิดที่จะลาออกเหมือนกันเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเพื่อนก็ลาออกกันหมดแล้ว แต่เมื่อได้มีโอกาสได้คุยกับคุณพ่อบาทหลวงท่านหนึ่งก็เข้าใจว่า การที่ผมมาอยู่ถึงปัจจุบันนี้ได้ไม่ใช่ เพราะเพื่อนทั้งหมด แต่น่าจะเป็นเพราะการเรียกของพระเจ้า 

ที่เขาเรียกว่ากระแสเรียกต้องหาก ตอนนั้นผมคิดหนักมากว่าจะทำอย่างไรดีจะอยู่ หรือจะออกดี ? จนในที่สุดก็ได้ไปคุยกับคุณพ่อบาทหลวงอีกครั้งก็สรุปได้ว่าอยู่ต่อ เพราะมั่นใจว่าที่ผมอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะพระเจ้าทรงเรียกผมให้ผมมาอยู่ในทางสายนี้ที่เข้าเรียกว่า "สามเณร" ทำให้หลังจากนั้นผมก็เลยอ่านหนังสือพระคัมภีร์และได้ข้อความประทับใจ ที่ยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ คือ มาจาก หนังสือซามุเอลฉบับที่ 1 บทที่4 ข้อที่ 7 ความว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"

        ทุกๆวันผมก็ยังคงรอเสียงของพระองค์ที่จะเรียกผมเสมอ หลายๆคนที่รู้จักผม มักจะถามผมว่าจะบวชไหม? ผมก็ตอบไปอย่างซื่อๆว่า "บวชครับ" ตลอด แต่ลึกๆในใจแล้วผมก็เคยบอกกับพ่อแม่ของผมไปครั้งนึงแล้วว่า ผมไม่รู้หรอกว่าผมจะได้บวชจริงๆหรือเปล่า ในอนาคตผมจะได้เป็นบาทหลวง จริงไหม?แต่ผมเชื่อว่าถ้าพระองค์ทรงเรียกผมอยู่ ผมก็จะรับฟังพระองค์และตอบกลับไปว่า "โปรดตรัสเถิด เพราะผู้รับใช้ของพระองค์ทรงฟังอยู่"